از درگذشت صادق تیرافکن متأسفم. اما بیشتر از آن برای خودم که فرصت غنیمت پرداختن به آثارش را از دست دادم. حدود دو سال بود که تصمیم داشتیم برای تکمیل فصل ایران کتاب فتومونتاژ با صادق قرار بگذاریم. دریغ و حیف از آنهمه شور و اشتیاق او که دوست داشت ده ها و صدها کار و اتود هرگز منتشر نشده را به من نشان دهد و درباره اشان صحبت کند. دریغ از آنهمه دلگرمی و پشتیبانی او از کاری که دارم انجام می دهم. و باز هم دریغ از اینهمه مشغله های بی دلیل و اینهمه تنبلی نگارنده که چنین فرصتی را از دست داد. و حال سزایم این است که در نبود او حسرت پژوهشی کامل تر به دلم بماند و تقلا کنم تا شاید حق او  در صحنه ی عکس های تلفیقی ایران ادا شود. کاش مرگ اینهمه برایم بدیهی نبود تا احتمال وقوعی نیز برایش وجود داشت!